Program Tenis 10

Program szkolenia dzieci do lat 10-ciu Szanowni Państwo Z wielką radością oddajemy w Wasze ręce pierwszą cześć podręcznika, wprowadzanego przez Polski Związek Tenisowy, Programu „Tenis 10". Celem programu jest ujednolicenie systemu szkolenia i rywalizacji dzieci do lat 10, a także, poprzez zmianę procesu nauczania, zachęcenie do rozpoczęcia tenisowej przygody jak naj- większej liczby dzieci. Marzy nam się, żeby w Polsce, jak np. we Francji czy w Belgii, w systemie szkolenia i współza- wodnictwa brały udział dziesiątki tysięcy najmłodszych. Żeby tenis, podobnie jak to ma miejsce np. w Hiszpanii, był dyscypliną nauczaną na lekcjach wychowania fizycznego. W tym celu Polski Związek Tenisowy, podążając za wytycznymi opracowanymi przez Interna- tional Tennis Federation, rozpoczął prace nad wprowadzeniem programu „Play and Stay" oraz rekomendowanego systemu nauczania dzieci „Tennis 10s". „Tenis 10" to nic innego, jak znane większości Państwu mniejsze korty i wolniejsze piłki, ale podane w uporządkowanej metodycznie formie oraz przyjemnej oprawie.Wierzymy, że niniejsza publikacja będzie dla Państwa przewodnikiem i pomoże zachęcić jak największą liczbę dzieci do grania i pokochania naszej dyscypliny. Przekonajmy najmłodszych, ich rodziców, władze samorządowe i sportowe, że tenis jest łatwy, zdrowy, atrakcyjny, dostępny dla każdego i że można go uprawiać przez całe życie.

 

Skrócony opis poszczególnych poziomów nauczania

 

Poziom niebieski

Program - cechy charakterystyczne

  • Rozwój wszechstronnej sprawności fizycznej, przede wszystkim koordynacji ruchowej, jako bazy dla techniki.
  • Oswojenie ze sprzętem, piłką i rakietą.
  • Początkowo ćwiczenia, zabawy i gry bez partnera (gra z samym sobą) oraz z partnerem
  • (rzucanka, tenis „podłogowy”), następnie w parach w odległości od 0 (brak siatki) do 6-8m.
  • Kierunek lotu piłki: pionowy (stopniowo przejście do ukośnego).
  • Wykonywanie ćwiczeń zarówno prawą, jak i lewą ręką.

Doskonalone umiejętności taktyczne

Poznanie a następnie nauczenie utrzymania wymiany na małej przestrzeni z samym sobą oraz partnerem w pięciu sytuacjach meczowych (serwis, return, wymiana, atak, obrona) oraz w dwóch podstawowych rozwiązaniach taktycznych (utrzymanie/trafienie piłki w kort, „gonienie” rywala) zależnych od rozmiaru kortu.

Podstawowe umiejętności techniczne

  • Punkt trafienia przed ciałem (zamach i wymach są minimalne, ponieważ kort jest bardzo mały (boisko jest krótkie).
  • Pozycja gotowości (wyjściowa), zachowanie równowagi.
  • Każdy chwyt dozwolony (z wyjątkiem „patelniowego”). Kiedy możliwe będzie utrzymanie wymiany w niewielkiej odległości, uczniowie powinni spróbować różnych chwytów, jednocześnie szukając najwygodniejszego dla siebie (nauczanie stosowania odpowiednich chwytów będzie jednym z głównych zadań stawianych na poziomie czerwonym).

Podstawowe umiejętności mentalne

  • Zabawa!
  • Pozytywne doświadczenia – budowanie motywacji wewnętrznej oraz wiary we własne siły.
  • Nauka skupienia uwagi na jednej czynności.
  • Współpraca z innymi dziećmi.

Przykładowy cykl metodyczny dla poziomu niebieskiego

Rodzaj gry /
wielkość boiska

 Zadanie / umiejętność taktyczna  Doskonalony element techniczny

gra z samym sobą/brak 
wyznaczonego boiska 
– po koźle
– z powietrza („wolej”)
– „serwis”

utrzymanie „wymiany”  punkt trafienia,  równowaga,  różne chwyty
Gra z partnerem w „hokejo-tenisa”;„kort” ± od 4 x 2 do 9 x 6 m utrzymanie wymiany, „gonienie” przeciwnika „toczone” forhend i bekhend pozycja wyjściowa, różne chwyty
Gra z partnerem na przestrzeni ok. 2 x 2 m, brak siatki oddzielającej partnerów utrzymanie wymiany

punkt trafienia
równowaga
wypróbowanie różnych chwytów pozycja wyjściowa (gotowości)

Gra z partnerem przez „siatkę” (linię, przeszkodę) kort 4 x 2 m utrzymanie wymiany  j.w. + prosty forhend, bekhend, woleje, serwis, smecz
Gra z partnerem przez „siatkę” (przeszkodę) kort 4 x 4 m

utrzymanie wymiany, „gonienie”przeciwnika, utrzymanie pozycji na korcie

 j.w.

Planowanie

  • Program powinien być zaplanowany, ale stosunkowo elastyczny (nie ma periodyzacji): np. 2-3 zajęcia tygodniowo po 60 min. o zróżnicowanym charakterze.
  • Rekomendowane proporcje zajęć przy 3 godzinach tygodniowo: 1,5 godz. tenisa, 1 godz. koordynacji, 0,5 godz. innych sportów.
  • Dzieci powinny być zachęcane do uprawiania wszystkich możliwych sportów w wolnym czasie.

 

Poziom czerwony 

Program - cechy charakterystyczne

  • Dalszy rozwój wszechstronnej sprawności fizycznej, przede wszystkim koordynacji ruchowej, także specyficznej dla tenisa (np. „czucie piłki”).
  • Gra w uproszczonych warunkach (boiska od 4 x 4 do 6 x 12 m (odległość pomiędzy par- terami od ok. 6 do 12 m). Tor lotu piłki zbliżony do poziomego (zamach i wymach są ciągle mniejsze, ale zamach odbywa się poprzez skręt tułowia).

Umiejętności taktyczne

  • Utrzymanie wymiany (regularnego trafiania w kort) za pomocą wszystkich podstawowych uderzeń z coraz większej odległości.
  • Rozwijanie umiejętności gry kątowej („gonienie” przeciwnika – szersze pole gry) oraz kon- troli siły uderzenia (dłuższe pole gry).
  • Atakowanie słabszych stron przeciwnika (np. bekhendu). Dochodzenie do siatki przy każdej okazji.
  • Obrona przed atakiem do siatki.

Umiejętności techniczne

  • Dobre opanowanie „własnych” chwytów (bez tego nie można przejść do poziomu poma- rańczowego);
  • Opanowanie i utrwalenie tzw. rdzenia (fazy głównej) ruchu wszystkich podstawowych ude- rzeń, w tym prostego łańcucha kinematycznego obejmującego:
    • zapoczątkowanie zamachu przez skręt ciała,
    • wykorzystanie (choćby minimalne) kończyn dolnych: zejście w dół, wyjście w górę,
    • krótki ruch rakietą w kierunku odpowiednim dla danego uderzenia (np. z dołu w górę i przód dla uderzeń po koźle, a z góry w przód dla woleja),
    • trafienie piłki „przed sobą”.
  • Doskonalenie umiejętności poruszania się po korcie (praca nóg) różnymi technikami iw różnych kierunkach, w tym: startu, zatrzymania się, zmiany kierunku biegu i zachowania równowagi ciała w połączeniu z ustawieniem się do piłki (podstawowa pozycja gotowości i pozycja przy kontakcie z piłką, naskok, zachowanie równowagi dynamicznej np. poprzez wykonywanie „dużego” ostatniego kroku przed uderzeniem.

Umiejętności mentalne

  • Koncentracja dzięki zabawie i interesującym ćwiczeniom, ale głównie gra uproszczona na punkty.
  • Poznanie idei fair play.
  • „Pozytywne podejście”, zabawa (zwiększanie motywacji – od zewnętrznej do wewnętrznej). Umiejętność współpracy w grupie, z partnerem podczas ćwiczeń.
  • Podstawy koncentracji na zadaniu – jedna czynność w danym czasie.
  • Podstawy stawiania celów krótko- i średnioterminowych (na jedne zajęcia lub pomiędzy zajęciami).

Przykład cyklu metodycznego dla poziomu czerwonego

Wielkość kortu

Zadanitaktyczne

Doskonalonelementechniczny

8 x 3 m

utrzymanie piłki w grze, dochodzenie do siatki przy każdej okazji

punkt trafienia piłki, równowaga, pozycja gotowości, chwyty (FH, BH), prosty wolej (blokowanie piłki)

8 x 6 m

utrzymanie wymiany, „gonienie” przeciwnika (gra kątowa),

„krycie kortu” wchodzenie w kort, dochodzenie do siatki

przy każdej okazji

pozycja gotowości, praca nóg, równowaga, chwyty (FH, BH), wolej, serwis z dołu lub z góry

12 x 3 m

utrzymanie piłki w grze, dochodzenie do siatki przy każdej okazji

(łatwe na tak wąskim korcie)

równowaga, pozycja gotowości, praca nóg, swobodna zmiana chwytów (BH1-BH2, FH-BH), zamach przez rotację ciała, punkt trafienia; wolej, prosty serwis znad głowy

12 x 6 m

utrzymanie piłki w grze, użycie (presja) serwisu i returnu, „gonienie” przeciwnika, wchodzenie w kort

i krycie; celowanie, wyczucie kierunku (lewo-prawo,   głęboko-krótko),docho- dzenie do siatki przy każdej okazji, zastosowanie zdobytych umiejętności w czasie turniejów

praca nóg, pozycja gotowości, naskok równowaga (ostatni krok), swobodna zmiana chwytów, zamach przez rotację ciała,

punkt trafienia, wolej, prosty serwis znad głowy (może być ze skróconym zamachem, ale z zachowaniem chwytu kontynentalnego oraz lekkim skrętem)

Planowanie

Program powinien być zaplanowany, ale stosunkowo elastyczny (nie ma periodyzacji). 2-4 sesje treningowe (łącznie można zaplanować do 6 godz. tygodniowo).
Przykładowa objętość zajęć tygodniowo: 2,5 godz. innych sportów, 1,5 godz. tenisa, 1,5 godz. koordynacji, 30 min. ćwiczeń szybkościowych.

 

Poziom pomarańczowy

Program – cechy charakterystyczne

  • Kort dostosowany do możliwości fizycznych dziewięcioletnich zawodników daje im szansę gry nie różniącej się wizualnie od zawodowców. Ich gra w zminiaturyzowanej formie już bardzo przypomina „dorosły” tenis.
  • Młodzi tenisiści stosują różnorodne sposoby rozegrania akcji (tzw. wszechstronny styl gry). Jest to poziom, na którym rozpoczyna się kształtowanie docelowej (ostatecznej) techniki uderzeń.

Umiejętności taktyczne

  • Pewna gra we wszystkich pieciu sytuacjach meczowych, stosowanie podstawowych rozwiązań taktycznych (proste kombinacje zagrań), kształtowanie tzw. wszechstronnego stylu gry.
  • Gra pojedyncza:

– Gra „głęboka”.
– Otwieranie kortu, wywieranie presji poprzez wykorzystywanie długości i szerokości kortu (np. kros).
– Umiejętność wykorzystania krótszej piłki („wchodzenie w kort”), jeśli jest to tylko możliwe.
– Umiejętność wykorzystania słabszych stron przeciwnika.
– Umiejętność wykorzystania swoich silnych stron.
– Obrona przez atakiem i w sytuacji presji przeciwnika – krycie kortu, np. lob, aby zyskać na czasie.
– Obeznanie z typowymi sytuacjami/rozwiązaniami, stosowanymi przy serwowaniu i returnowaniu (np. kombinacje serwisu, returnu i następnych uderzeń).

  • Gra podwójna – podstawy:

– Atak po własnym serwisie lub returnie.
– Pozycje, rola poszczególnych zawodników.

Umiejętności techniczne

Poziom, w którym rozpoczyna się kształtowanie docelowej techniki. Doskonalenie techniki odbywa się za pomocą metod zorientowanych zarówno na grę, jak i doskonalenie samego ruchu, także timingu oraz trening rytmu (łańcucha kinematycznego) – powtarzanie regularnej wymiany. Częste stosowanie procedury „otwarte-zamknięte-otwarte”.
Doskonalone elementy techniczne:

  • Umiejętność obserwacji i antycypacji.
  • Płynna praca nóg – naskok, zachowanie równowagi dynamicznej np. poprzez wykonywanie
  • „dużego” ostatniego kroku przed uderzeniem, zachowanie i ew. szybkie odzyskiwanie pozycji równoważnej.
  • Kontrola siły uderzenia.
  • Kontrola plasowania (celności) tak, aby „ruszyć” przeciwnika. Powrót na pozycję, krycie kortu w różnych sytuacjach meczowych. Osiągnięcie płynności we wszystkich uderzeniach:
– przygotowanie do uderzenia, naskok, zamach poprzez skręt;
– wykorzystanie kończyn dolnych (zejście w dół, wyjście w górę ze skrętem);
– trafienie piłki „przed sobą;
– wymach, zakończenie stosownie do uderzenia.

Umiejętności mentalne

  • Stawianie celów i koncentracja na wykonaniu (zadaniu). Zrozumienie i zachowanie po zwycięstwie i porażce.
  • Rozwiązywanie prostych problemów na korcie (schematy zagrań). Wykorzystanie „idoli” (graj jak…, zachowuj się jak….).

Charakterystyczne cechy treningu techniczno-taktycznego

  • Dalszy rozwój elastycznego rdzenia wszystkich uderzeń (każde uderzenie/sytuacja jest odrobinę inne).
  • Stosowanie ćwiczeń/form otwartych i zamkniętych.
  • Dążenie do coraz doskonalszego wykonania wszystkich uderzeń poprzez dużą liczbę powtórzeń podobnych ruchów (serie 50-80 powtórzeń po 4-8 piłek z przerwami); początkowo w łatwych sytuacjach, później w kombinacjach uderzeń.
  • Uderzenie powinno być wykonywane z indywidualnie optymalną (nie maksymalną) szyb- kością, trafienie piłki w najwyższym punkcie odbicia lub „na wznoszącą”.
  • Kiedy technika staje się coraz lepsza, więcej uwagi powinno się poświęcać precyzji uderzeń (używanie celów!).
  • Podejście taktyczne i zorientowane na grę powinno być kontynuowane pomimo często sto- sowanego podejścia zorientowanego na ruch i trening rytmu.
  • Lekcje grupowe są podstawą, ale przy zachowaniu indywidualnego podejścia do każdego zawodnika, zróżnicowania obciążenia i planów.
  • Inne metody powinny być stosowane wobec dzieci bardziej utalentowanych, a inne wobec rozwijającym się wolniej.

Planowanie

  • Program powinien posiadać strukturę (plan tygodniowy, stawianie celów szkoleniowych), ale jednocześnie być elastyczny (bez periodyzacji); 4-5 razy tygodniowo.
  • Zaleca się łącznie do 9 godz. w tygodniu różnych form treningu. Wzrost znaczenia indywidualnego współzawodnictwa.
  • Maksymalny czas aktywności (przy 9-10 godz. tygodniowo) powinien wynosić:
– 3,5 godz. ćwiczeń wszechstronnych oraz innych sportów (także WF w szkole);
– 2,5-3,5 godz. ćwiczeń taktyczno-technicznych (specjalistycznych);
– ok. 3 godz. ćwiczeń o charakterze ukierunkowanym:
• 2-2,5 godz. ćwiczeń z akcentami koordynacyjnymi (podczas treningu na korcie np. podczas rozgrzewki, zarówno na „małe pola”, jak i ogólno koordynacyjne);
• 1 godz. szybkości (podczas treningu tenisowego).
  • Dodatkowo ok. 25 dni „rywalizacji” rocznie (patrz współzawodnictwo).

 

Poziom zielony

Program – cechy charakterystyczne:

Gra na korcie „dla dorosłych” stanowi nobilitację, ale także (ze względu na ograniczone możli- wości fizyczne) – wyzwanie. Stąd, w porównaniu do gry na korcie 18-metrowym, może nastąpić nawet pozorny regres. Absolutnie niezbędne jest więc stosowanie „zielonych” piłek: nieco lżejszych i niżej odbijających się w porównaniu do zwykłych.
Konieczne jest kontynuowanie pracy nad rozwojem sprawności ogólnej i podstawowych umiejętności technicznych; utrwalanie prawidłowej techniki podstawowej, praca nad bardziej zaawansowanymi uderzeniami oraz wszechstronnym stylem gry. Jest to poziom, w którym kształtowanie docelowej („ostatecznej”) techniki uderzeń powinno być bardzo zaawansowane.

Umiejętności taktyczne:

  • Stosowanie wszystkich podstawowych rozwiązań taktycznych w pieciu sytuacjach mec- zowych (serwis, return, atak z dojściem do siatki, obrona przed takim atakiem, wymiana z głębi kortu).
  • Dalsze kształtowanie tzw. wszechstronnego stylu gry, ale już na normalnym korcie.
  • Gra pojedyncza:

– trenowanie typowych sytuacji meczowych (kombinacji uderzeń);
– gra konsekwentna, posiadanie ZAWSZE planu gry (jak rozegrać następną akcję);
– wykorzystanie celnych pierwszych uderzeń (serwisu bądź returnu);
– wykorzystanie swoich mocnych stron (np. forhend), atakowanie słabych stron przeciwnika;
– umiejętność „gonienia” przeciwnika;
– doskonalenie umiejętności reagowania na krótsze piłki, wchodzenie w kort przy każdej okazji;
– doskonalenie umiejętności rozpoznawania różnicy pomiędzy atakiem a obroną;
– doskonałe krycie kortu;
– stosowanie uderzeń defensywnych, w tym loba;
– stosowanie uderzeń kątowych (niekoniecznie perfekcyjnie);
– różnicowanie serwisu oraz returnów (np. zagrywanie po krosie albo wzdłuż linii);
– sekwencje uderzeń: proste rozwiązania w typowych sytuacjach, np. kombinacja serwisu i returnu i następnie dojście do siatki.

  • Gra podwójna:

– szybkie przemieszczenie się do siatki, kiedy tylko to możliwe, także po słabszym serwisie;
– opanowanie taktyki indywidualnej (ról poszczególnych graczy).

Umiejętności techniczne

  • Kształtowanie ostatecznej, indywidualnej techniki, przyszłych „pełnych” uderzeń, dosko- nalenie rytmu oraz timingu. Generalnie uderzenia są „dłuższe” (obszerniejsze).
  • Podstawowe uderzenia powinny być płynne i grane w dużym tempie z większą siłą niż na poziomie pomarańczowym.
  • Zapoznanie się z uderzeniami specjalnymi (rotacje, lob, skrót, drajw-wolej). Trafianie w najwyższym punkcie lub na wznoszącą.
  • Kontrola prędkości piłki, doskonalenie celności uderzeń. Doprowadzenie do perfekcji własnych sposobów trzymania rakiety do wszystkich uderzeń. Coraz większe wykorzystanie siły reakcji podłoża („wyjście z nóg”).
  • Doskonalenie umiejętności przyspieszania i zwalniania gry. Reagowanie, postrzeganie, przewidywanie nadchodzącej piłki.
  • Zachowanie równowagi ciała (głowa prosto, nieruchomo) w połączeniu z ustawieniem się do piłki (pozycja gotowości i pozycja przy kontakcie z piłką - w najwyższym punkcie).
  • Opanowanie umiejętności poruszania się po korcie (praca nóg) różnymi technikami iw różnych kierunkach, w tym: startu, zatrzymania się, zmiany kierunku biegu. Bieganie do przodu (trudniejsze do nauczenia) i na boki. Ustawienie nóg (otwarte - zamknięte) w za- leżności od sytuacji.
  • Dobre przygotowanie się do uderzeń (także po serwisie) – nacisk na jakość, rozstawienie stóp, duży ostatni krok, przeniesienie masy ciała do przodu.
  • Zdolność do odzyskania odpowiedniej pozycji na linii końcowej przy dobrym powrocie. Gotowość do następnego uderzenia.

Charakterystyczne cechy treningu techniczno - taktycznego

  • Dalszy rozwój elastycznego rdzenia wszystkich uderzeń (nie jest to łatwe na pełnym korcie). Podejście taktyczne i zorientowane na grę powinno być kontynuowane pomimo często sto- sowanego podejścia zorientowanego na ruch i trening rytmu.
  • Dążenie do coraz doskonalszego wykonania wszystkich uderzeń poprzez dużą liczbę powtórzeń (serie 50-80 powtórzeń po 4-8 piłek z przerwami); początkowo w łatwych sy- tuacjach, później w kombinacjach uderzeń.
  • Uderzenie powinno być wykonywane z indywidualnie optymalną (nie maksymalną) szyb- kością.
  • Kiedy technika staje się coraz lepsza, więcej uwagi powinno się poświęcać precyzji uderzeń (używanie celów, podobnie jak na korcie pomarańczowym).
  • Stosowanie wszystkich podstawowych form treningu:

– doskonalenie techniki – ruchu;
– celności uderzeń;
– techniki w typowych sytuacjach meczowych;
– taktyki (podejmowania decyzji).

  • Możliwe jest stosowanie bardziej indywidualnego podejścia do zawodnika, zróżnicowania obciążenia i planów, częstsze treningi indywidualne (inne metody powinny być stosowane wobec dzieci bardziej utalentowanych, a inne wobec rozwijających się wolniej).

Planowanie tygodniowe

  • 9/10 lat:
lekcje do ok.1,5 godz.; łącznie ok. 9 godz. różnych form aktywności np.:

– 3,5 godz. różnych sportów;
– 2,5 godz. tenisa (ćw. taktyczno-techniczne);
– 2 godz. koordynacji;
– 1 godz. szybkości.

  • 10/11 lat:

lekcje nie dłuższe niż 2 godz. Łącznie ok. 11 godz. różnych form aktywności np.:

– 4,5 godz. różnych sportów;
– 2,5 godz. tenisa;
– 2 godz. koordynacji;
– 1,5 godz. szybkości;
– 0,5 godz. gibkości.


Mniejsze korty, łatwiejsza gra, lepsi juniorzy

Gra na kortach o rozmiarach odpowiednich do wieku i umiejętności, jak również używanie wolniejszych piłek, pozwala dzieciom na stosowanie konkretnych rozwiązań taktycznych.

Tenis to sport dla wszystkich

W tenisa mogą grać zarówno kobiety, jak i mężczyźni oraz osoby niepełnosprawne w każdym wieku. Nieistotny jest poziom umiejętności, jakie tenisista prezentuje, jeśli potrafi serwować, grać i wygrywać punkty.

Graj w tenisa, bądź zdrowy

Gra w tenisa pozytywnie wpływa na stan zdrowia oraz sylwetkę. Badania przeprowadzone przez ITF dowodzą, że jedna godzina gry w tenisa dla rekreacyjnych graczy o zbliżonym po- ziomie zaawansowania odpowiada takiemu wysiłkowi jak 2,5 km biegu. Poza tym regularna gra w tenisa:

  • poprawia ogólny stan zdrowia i samopoczucie;
  • poprawia ogólną sprawność fizyczną i gibkość;
  • zmniejsza ryzyko wystąpienia osteoporozy, chorób serca i cukrzycy;
  • poprawia decyzyjność i umiejętność rozwiązywania problemów. Systematyczne uprawianie tenisa ma ogromne znaczenie dla przeciwdziałania procesom star- zenia się. Można śmiało stwierdzić, iż jest to najlepszy sport do utrzymania zdrowej i wyspor- towanej sylwetki dla ludzi w każdym wieku.

Serwuj, graj i zdobywaj punkty

Współzawodnictwo w tenisie jest świetną zabawą Współzawodnictwo w tenisie może być świetną zabawą dla tenisistów na każdym poziomie zaawansowania, jeśli rozgrywki są przeprowadzone w odpowiedni sposób. Warto również podkreślić, że tenis oferuje wiele systemów rozgrywek i mnóstwo ciekawych gier, które w re- welacyjny sposób ułatwiają grę początkującym. Niezmiernie istotne jest organizowanie tur- niejów i rozgrywek w taki sposób, aby zawodnicy o podobnych umiejętnościach rywalizowali ze sobą. Dzięki temu łatwiej im opanować umiejętności przydatne w dalszych etapach. Obec- nie w tenisie możemy stosować różne rodzaje rozgrywek, które umożliwiają rozegranie zbliżonej liczby meczów przez wszystkich zawodników w jednym turnieju. Warto podkreślić, iż współzawodnictwo rozwija zacięcie sportowe, a uczestnictwo w turniejach ułatwia tenisistom zdobywanie konkretnych umiejętności.

Zalety nowego systemu

  • Dzięki stosowaniu nowoczesnej metodyki oraz zmodernizowanego, dostosowanego do możliwości fizycznych dzieci, ich umiejętności oraz wieku sprzętu (kort, rakiety oraz piłki) uczący się szybko mają możliwość grania (tj. utrzymania wymiany piłek). Dzieci od początku grając, nawet na punkty, realizują swoje oczekiwania – chcą przede wszystkim grać i bawić się, a nie ćwiczyć.
  • Grając początkujący od początku mają poczucie sukcesu. Czują się pewniej na korcie (bo im „wychodzi”), a to zwiększa ich motywację i przyspiesza proces nauczania.
  • Gra z niewielkiej odległości (która jest stopniowo zwiększana w miarę dokonywanych postępów) z zastosowaniem lżejszego sprzętu sprawia, że u ćwiczących nie powstają lub szybko zanikają nadmierne napięcia mięśniowe, co z kolei sprawia, że gracz uczy się od początku poprawnej techniki.
  • Grając rozwijają nie tylko technikę ale także koordynację ruchową, umiejętności taktyczne i mentalne.
  • Stosowanie prezentowanego systemu wspiera rozwój tenisa zarówno na poziomie kra- jowym, jak i klubowym, ponieważ:
  • jest atrakcyjny i tani (pozwala obniżyć koszty uczestnictwa), a przez to „dostarcza” nowych zawodników;
  • pomaga organizować atrakcyjne turnieje dla wszystkich uczestników zajęć.